Leven met OCD – de laatste opdracht

Een tijd geleden deed ik een loopbaantraject met een bijzondere cliënt. We begonnen met het Career Story Interview en werkten daarna met verschillende opdrachten: o.a. succesverhalen, kernkwaliteiten, droomberoepen, energiehuishouding, loopbaanwaarden, Holland’s zelfonderzoek en de beroepenschatkist. De laatste sessie bestaat er meestal uit dat mensen in een zelfgekozen vorm weergeven wat voor hen de essentie van het traject is geweest. Iets om op terug te kunnen vallen, als anker voor de weg die voor hen ligt.

Toen de eindsessie aanbrak, had mijn cliënt de opdracht niet gemaakt. Ze voelde het nog niet. Het traject had haar helderheid gegeven en ze was inmiddels bezig het geleerde in praktijk te brengen. Ze had een zeker ongeduld, in haar leven was ze altijd 10 stappen vooruit.

Ik bracht ter sprake dat ze eerder had gezegd ooit een boek te willen schrijven over OCD (Obsessive-Compulsive Disorder) en vroeg of ze daar nog iets mee deed. Ze heeft OCD en wil als ervaringsdeskundige meer bewustzijn creëren. Meer begrip over wat het is, wat het doet met iemand en wat het betekent voor de omgeving.

Op mijn vraag op welke termijn ze daar iets mee wilde doen, antwoordde ze: ‘Binnen nu en twee jaar’. Het hoefde niet meteen af voor haar, maar er mocht wel iets in beweging komen: een artikel, een blog of misschien de aanzet voor een boek. Er was ook iets dat haar tegenhield. Een stemmetje dat zei dat ze niet goed genoeg was. Dat ze geen psychiater of GZ-psycholoog is. En tòch was er ook iets anders in haar. Een verlangen om haar ervaring te delen met anderen die met OCD leven of iemand in hun omgeving hebben die OCD hebben.

In de sessie kwamen we tot een belangrijke conclusie: zij vertelt een ander verhaal dan professionals. Niet het medische verhaal, maar het geleefde verhaal. Het is het verhaal van: ‘Met één been op de stoep en één been in de goot, als ik dat niet doe ben ik morgen dood’. Een zin uit een liedje van Kinderen voor Kinderen, die haar ervaring treffend verwoordt.

Ik stelde voor om haar eindopdracht te maken in de vorm van een artikel. Dat vond ze een goed idee. En ik stelde voor om het op mijn website te plaatsen, zodat anderen het konden lezen. Twee maanden later ontving ik haar tekst. Ik was er stil van. Ze vroeg nog even te wachten met publiceren, omdat ze aan iets groters werkte. Begin dit jaar kreeg ik opnieuw een bericht. Er was een artikel over haar verschenen in Flair, waarin ze haar verhaal deelt over leven met OCD. Wat een moed. Zo kwetsbaar en tegelijk zo krachtig. Klik hier voor het verhaal van Janneke Verweij!

Ik kan het artikel van harte aanbevelen!